تبلیغات
فجر آزادی - بهائی گری و تروریسم
یکشنبه 31 اردیبهشت 1391

بهائی گری و تروریسم

   نوشته شده توسط: ارژنگ    نوع مطلب :ادیان‌و فرق ،مقالات ،

 

تروریسم از حربه های فرقه هایی ماننده بهائیه بوده و هست. مطلبی که در زیر می آید درباره بهائی گری و تروریسم است.

عبدالحسین آیتی از نظر قساوت و شجاعت بهائیان را مشابه با یزیدیان کردستان می داند

و خلق و خوی ایشان را چنین توصیف می کند:

دارای اخلاقی خشن بوده، سخت دل و کینه جو ولی متظاهر به مهر و محبت و

نیز در شجاعت ایشان گفتگو رفته، اغلب برآنند که از این سجیه پسندیده

محروم اند به قسمی که تا مقاومت ندیده اند نهایت پردلی را اظهار می دارند ولی به

محض اینکه به مقاومتی برخوردند میدان خالی کرده عقب نشینی می کنند.

این قساوت را از اولین روزهای پیدایش این فرقه در میان اعضای این فرقه می توان

دید. به نوشته فریدون آدمیت، بابی ها در جریان شور ش های خود در دوران ناصری،

دست و پای اسیران جنگی را می بریدند، و به آتش می سوختند

و با مردم و نیروهای دولتی رفتاری سبعانه داشتند و قساوت و سبعیت فوق الذکر را

در ماجرای قتل شهید ثالث، عمو و پدر همسر قرةالعین، نیز به روشنی می توان مشاهده کرد.

در واقع، از نخستین روزهای فعالیت فرقه بهائی میرغضبی و آدمکشی

مجموعه ای از قتل ها آغاز شد که اسرار برخی از آن ها تاکنون روشن نشده و در برخی

موارد نقش بهائیان در آن کاملاً به اثبات رسیده است.

این قتل ها را به پنج گروه می توان تقسیم کرد:

اول، قتل های سیاسی؛

دوم، قتل برخی شخصیت های مسلمان که تداوم حیات ایشان برای بهائیت مضر بود ؛

سوم، قتل بابیان مخالف دستگاه میرزا حسینعلی نوری (به طور عمده ازلی ها)؛

چهارم، قتل بهائیانی که از برخی اسرار مطلع بودند یا به دلایلی تداوم حیات ایشان مصلحت نبود؛

پنجم، قتل بنا به اغراض شخصی سران فرقه بهائی.